Przegląd stylów architektonicznych

styczeń 19, 2016

murano_10-450x222

Styl międzynarodowy – styl uniwersalny przekraczający granice państw

Termin ten odnosi się do prac projektantów i architektów związanych z modernizmem, którzy łączyli funkcjonalność i technologię z formalizmem geometrycznym, w wyniku czego powstawały obiekty o dość surowej estetyce. Charakteryzuje się regularnością, lekkością struktur i form architektonicznych, brakiem dekoracji, prostotą, szerokim użyciem kątów prostych, dążeniem do funkcjonalności, brakiem nawiązań do stylów historycznych.

Pojęcia tego używa się na określenie wczesnego modernizmu (od 1900 do1933 r.) i prac Le Corbusiera i jego następców, którzy w późniejszych latach 20. i 30. prezentowali bardziej zdobną, mniej surowa wersje modernizmu.

W projektowaniu wnętrz przejawił się stosowaniem form geometrycznych , użyciem nowoczesnych materiałów, takich jak stal i szkło, oraz powszechnym stosowaniem białych tynków.

W ostatnich latach można zauważyć powrót do estetyki racjonalnej. Producenci poszukują bowiem rozwiązań międzykulturowych i uniwersalnych, charakterystycznych dla stylu międzynarodowego.

Vermer Panton

1926 Gamtofte, Dania – 1998 Kopenhaga

To jeden z największych duńskich projektantów na świecie. W latach 1950 -1952 pracował jako partner Arne Jacobsona, tworząc wraz z nim eksperymentalne projekty mebli, w tym słynne krzesło „Ant”(1951-1952). W 1955 r. zaprojektował krzesło „S” z jednego kawałka sklejki i przez kilka następnych lat próbował stworzyć jego wersję z plastiku. Ukoronowaniem jego wysiłków było powstanie krzesła „Panton” (1959 – 1960), dziś słynnego na całym świecie i powszechnie wykorzystywanym w projektach wszelkiego rodzaju wnętrz. Jego projekty charakteryzują się psychodelicznymi kształtami w stylu pop art i intensywną kolorystyką. Swoje meble projektował dla takich firm jak „Vitra”, „Fritz Hansen” i „Hermann Miller”

Styl Ludwika XVI

1774-1792

Jest to odmiana klasycyzmu francuskiego w okresie panowania Ludwika XVI, dojrzewająca już od połowy XVIII w. Z reguły zachowała wszystkie cechy stylu rokokowego. We wnętrzach wykorzystywano motywy klasyczne inspirowane wykopaliskami w Pompei i Herkulanum. W ornamentyce stosowano meandry i girlandy. Meble konstruowano na prostych żłobkowanych nogach,  zdobiono medalionami i ażurowymi galeryjkami, siedziska i oparcia obijano miękkimi tkaninami. Często inkrustowano metalami, kością słoniową i polichromowano na różne odcienie jasnych barw. Najwięksi ebeniści to Jena  Henri Riesener (1734-1806), David Roentgen (1743-1802), Martin Carlin (1730-1785).

Więcej na http://portalwiedzy.onet.pl/8851,,,,ludwika_xvi_styl,haslo.html

Art Deco

1919 – 1939

Nazwa stylu pochodzi od francuskich słów art – sztuka i decoratif – dekoracyjny. Był on reakcją na secesję, czyli brak dyscypliny przestrzennej. Charakteryzuje się zestawieniem mocnych, prostych brył geometrycznych, ozdobionych oszczędnym, zgeometryzowanym ornamentem. Inspiracją do tworzenia mebli w stylu art deco był kubizm. Artyści poszukiwali piękna w funkcji przedmiotu użytkowego. W Polsce najczęściej powtarzającymi się elementami zdobniczymi były motywy egipskie, które nawiązywały do egipskiej wyprawy Napoleona, a najbardziej płodnym twórcą był Karol Tichy.

Więcej na http://www.historiasztuki.com.pl/HISTORIA-MEBLARSTWO-14-ART-DECO.html

Vicente Wolf  – styl klasyczny

1946 Kuba

Jest projektantem wnętrz działającym w Nowym Jorku. Posiada biuro projektowe i jest producentem mebli w stylu klasycznym, które sprzedaje we własnej sieci sklepów VW Home. Wnętrza, które projektuje także są utrzymane w stylu klasycznym, cechują je prostota, integralność i widoczna pasja do projektowania. Styl klasyczny to styl nigdy nie wychodzący z mody, ponadczasowy. Jego nazwa odnosi się do form klasycznych różnych stylów. Wnętrze może być urządzone meblami nowoczesnymi, bądź antykami, ale zawsze zapowiada dobry smak, umiar, prostotę i przywiązanie do tradycji. Wnętrza w stylu klasycznym są eleganckie, pełne harmonii. Charakteryzuje się dbałością o detal i proporcje, użyciem wysokiej jakości materiałów i unikaniem kontrastów. Podłogi najczęściej pokrywa drewniany parkiet, bądź kamienne płyty. Meble są solidne, drewniane, kanapy i fotele wygodne, często obijane skórą. Starannie udrapowane zasłony i lustra w zdobionych ramach stanowią piękne uzupełnienie klasycznych wnętrz.

Więcej na http://www.vicentewolf.com/home/info/about-us

Kelly Wearstler – styl glamour

1967 w Myrtle Beach, South Carolina, USA

W 1995 r. otworzyła swoją pierwszą firmę projektową, Kelly Wearstler Interior Design. Od końca lat 90 urządzała wnętrza rezydencji sprzedawanych przez Brada Korzen’a, wnętrza hoteli i butików hotelowych Korzen’a i Viceroy Hotel w Miami. Zaprojektowała także bar, restaurację GB i sklep Manhattan Bergdorf Goldman. Jej styl można opisać jako „Hollywood Regency” lub glamour, który cechuje się przepychem, blaskiem złota i srebra, miękkimi tkaninami. Funkcjonalność ustępuje formie nawiązującej przede wszystkim do baroku, widocznego w elementach dekoracyjnych i graficznych, tkaninach i ornamentyce. Kolorystyka tego stylu to czerń, biel, fiolety, fuksje i amaranty. Wszystkie przedmioty dają poczucie ekstrawaganckiego luksusu, choć często wykonane są z imitacji drogich materiałów.

Jej projekty stawiane są obok prac takich projektantów jak Jonathan Adler i Miles Redd.

Więcej na http://en.wikipedia.org/wiki/Kelly_Wearstler, http://www.milesredd.com/index.php, http://www.jonathanadler.com/interior_design.php

Paweł Grunert  – Styl ekologiczny

1965 r. Warszawa

Paweł Grunert to polski projektant i architekt wnętrz. Studiował na wydziale Architektury Wnętrz warszawskiej ASP. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem za projekt „Moje krzesła”. Zaprojektował i stworzył ponad sto mebli artystycznych, rzeźb i obiektów przestrzennych. Jego najbardziej charakterystyczne projekty to meble i elementy wyposażenia wnętrz konstruowane z wikliny i surowego drewna. Meble jego projektu można przypisać do stylu eko, który zrodził się z chęci ochrony środowiska i z inspiracji naturą. Mieszkanie w stylu eko przeważnie wykonane jest tylko z naturalnych materiałów, jak surowe drewno, rattan, wiklina, kauczuk, len, wełna. Mile widziane są elementy uzyskane z recyklingu. Meble nie zawsze muszą byś proste i nudne, czego przykładem są projekty Pawła Grunerta i  filipińskiego projektanta Vito Selma.

Więcej na http://www.grunert.art.pl/menu.html,  http://www.vitoselma.com/products_adam&eve.html

Gudmundur Jansson – styl nowoczesny

11 grudnia 1953 Islandia

To islandzki architekt mieszkający w Norwegii. Ukończył Szkołę Architektury i Projektowania w Oslo w 1981 r. oraz ILAUD (International Laboratory of Architecture and Urban Design) we Włoszech w 1979 r. Jego najsłynniejsze projekty to biblioteka w miejscowości Akureyri w Islandii, Centrum Parku Narodowego Hardangervidda i sklepu DKNY w Genewie. Jego projekty charakteryzują się nowoczesnym, minimalistycznym stylem, prostymi kontami i kształtami, dużą ilością światła naturalnego wpuszczonego do wnętrza, otwartą przestrzenią i naturalnymi materiałami. W nowoczesnych wnętrzach dominują niskie meble w odcieniach jasnego, bądź bardzo ciemnego drewna, nowoczesne materiały na podłogach i ścianach, odcienie szarości do gołębiego do grafitowego, biel i czerń, które wprowadzają harmonię i porządek. Najważniejsza jest funkcjonalność i wygoda, maksimum komfortu, a minimum elementów dekoracyjnych.

Więcej na http://www.gudmundurjonsson.no

 

Karim Rashid – styl vintage

18 września 1960 Kair, Egipt

Projektant wzornictwa przemysłowego i architekt wnętrz. Stworzył ponad 3000 wzorów, poczynając od mebli, przedmiotów codziennego użytku, oświetlenia, mody, kończąc na muzyce. Przez lata pracy wytworzył swój niepowtarzalny styl. Zawsze miał zamiłowanie do plastiku, wyrazistych kolorów  i obłych kształtów, które kojarzą nam się z formami lat 50. i 60. Jego projekty utrzymane są w stylu vintage. Pokazują tęsknotę za “dawnymi, dobrymi czasami”, słabość do przedmiotów z duszą i flirt z nowoczesnością. Vintage to przede wszystkim stare formy w awangardowych, soczystych kolorach, różach, zieleniach, pomarańczach i żółcieniach.

Miłośnik stylu vintage znajdzie coś dla siebie w mieszkaniu dziadków, na wyprzedaży albo aukcji internetowej, czasem na śmietniku. To może być lampa z lat 70., tapeta w psychodeliczny wzór, stolik nerka, fotel muszelka wykonany ze sklejki, niski puf. Czy będą to stare meble w nowoczesnym wnętrzu, czy współczesne wariacje na ich temat jakie prezentuje Karim, vintage idealnie łączy nostalgię z poczuciem humoru i radością życia.

Więcej na http://www.karimrashid.com/index.html

 

Ilse Crawfort – styl eklektyczny

1962 Londyn

To brytyjska projektantka i architekta wnętrz. W 1989 r. założyła brytyjski Elle Decoration, tworząc z niego międzynarodową biblię nowoczesnych mebli i osobowości działających w świecie designu. W1998 r. opuściła magazyn dla Donny Karan i poświęciła się projektowaniu wnętrz. Ilse w swoim stylu łączy stare z nowym, nowoczesne z sentymentalnym. Klasyczne formy w harmonijny sposób przenikają  się z industrialnymi, skandynawskimi czy orientalnymi elementami. Ten wnętrzarski miszmasz nazywamy stylem eklektycznym. Jest to mieszanka mebli i dodatków z różnych epok, w różnych stylach, śmiałe eksperymenty estetyczne w poszukiwaniu nowych, ciekawych zestawień. Antyki, designerskie dodatki od słynnych projektantów, turecki dywan i kufer po babci mają tworzyć niepowtarzalne zestawienia. Powinno być awangardowo i zaskakująco.

Więcej na http://www.studioilse.com/home/

Locati Architects – styl rustykalny

1989 Montana USA

Locati Architects to zespół ponad trzydziestu projektantów i architektów specjalizujących się w projektowaniu i odrestaurowywaniu starych, wiejskich farm i posiadłości. Ich prace ukazują w doskonały sposób styl rustykalny, który jest ukłonem w stronę natury, wiejskiej prostoty i ciepła.  Styl ten podkreśla surowe piękno naturalnych materiałów, lnu, wełny, cegły, kamienia, dominującego drewna. W Polsce styl ten nawiązuje do wnętrz polskich chat. Drewno bardzo często jest przecierane, bejcowane lub malowane na delikatną biel, zieleń lub błękit. Meble rustykalne mają prostą konstrukcję zdobioną listwami dekoracyjnymi i rzeźbieniami. Kanapy i fotele mają miękkie obicia.  Ściany, tkaniny i dodatki również są w odcieniach pastelowych lub mają delikatne kwiatowe wzory, kratki i paski. Funkcję dekoracyjną pełnią przedmioty codziennego użytku, ustawione na blacie lub wiszące na ścianach akcesoria kuchenne, ceramiczne dzbany, patery, oraz rękodzieła. Często pojawiają się  piece kaflowe i tradycyjne kuchnie z paleniskiem. Od stylu wiejskiego odróżnia go ograniczona liczba ozdób, większy ład i nieprzypadkowość wystroju.

Dan Rockhill– styl industrialny

1950 Kanzas USA

Rockhill to profesor architektury i urbanistyki na Uniwersytecie w Kanzas. Wraz ze swoimi uczniami założył Studio 804, jest również głównym architektem Rockhill and Associates. Zdobył wiele nagród za swoją pracę. Cechą charakterystyczną dla jego projektów jest styl industrialny, ponieważ jego zasadą jest zwracanie uwagi na konstrukcję, a nie powtarzanie wzorów. Styl industrialny to przede wszystkim surowość, chłód i duże otwarte przestrzenie. We wnętrzach dominuje surowy beton, kamień, metal i szkło. Barwy określające ten styl to biel, chłodne odcienie szarości i czerń, przełamane elementami w żywych odcieniach niebieskiego i zielonego. Styl industrialny zrodził się z projektowania loftów w pofabrycznych budynkach. Wyposażenie fabryk, mechaniczne części, koła zębate, rury, nie zostawały usunięte, a właściwie wyeksponowane, tak aby tworzyły niepowtarzalne elementy dekoracyjne. Więcej na http://www.rockhillandassociates.com

Carl Larsson – styl skandynawski

28 maja 1853 Stokcholm zm 22 stycznia 1919 Falun

Jeden z największych szwedzki malarz, tak mało znany w Polsce, architekt wnętrz. Za jego sprawą styl skandynawski rozpowszechnił się na całym świecie, kiedy to w roku 1888 artysta wraz z żoną wprowadzili się do posiadłości „Littre Hyttnas” w Sundborn, którą otrzymali w prezencie od teścia Larssona. Dom został urządzony wedle artystycznych wizji malarza, a pomysł na wystrój rozpowszechnił się dzięki opisom w książkach Larssona oraz wielu jego obrazach przedstawiających wnętrza. Styl skandynawski to przede wszystkim harmonijne, jasne, czyste, oszczędnie w dekoracje wnętrze. Proste formy mebli, naturalne materiały: len, jasne drewno i sklejka, i dużo, dużo bieli. Tu wygoda łączy się z funkcjonalnością. Biel i jasne kolory sprawiają że wnętrze wypełnia się światłem. Kolor pojawia się jedynie w detalach, są to czerwień, czerń i chłodne błękity. Sztuka łączenia urody i praktyczności jest typowo północną specjalnością.

Florian Beigel – styl minimalistyczny

1941 Niemcy

Niemiecki architekt. W 1968 r. ukończył Uniwersytet w Sztutgarcie na Wydziale Architektury, a w 1969 r. University College w Londynie. Jest profesorem architektury w London Metropolita University i dyrektorem „ARU” laboratorium poszukującym prototypów niezwykłej architektury na dużą i małą skalę. Jego projekty są proste i przejrzyste. Stroni od zbędnej dekoracji, w projekcie zachowuje jedynie potrzebne elementy. Jego styl można zaliczyć do minimalistycznego. Styl ten charakteryzuje się prostymi liniami, oszczędnymi formami, jednolitymi fakturami, barkiem zbędnych elementów i dekoracji. Przestrzenie są otwarte i nawzajem się przenikają. Kolorystyka jest jasna, dominuje biel, szarości i czerń.

Minimalizm nie znosi chaosu, więc wnętrze musi być utrzymane w całkowitym porządku.

Źródeł tego stylu należy szukać w Japonii, za kluczowe hasła określające go można uznać : wyciszenie, prostota, perfekcja. Charakterystyczne dla tego stylu są proste, wręcz ascetyczne formy, pozbawione jakichkolwiek ozdób (rezygnuje się nawet z uchwytów przy meblach ). Dominują kąty proste i geometryczne formy sprzętów. Czołową zasadą jest “Im mniej- tym lepiej”. Minimalistyczne wnętrza cechuje również przestrzenność. Do takich wnętrz najbardziej pasują niskie meble o prostej formie, a także efektowne fotele i kanapy, które w minimalistycznym otoczeniu mogą stać się głównym elementem dekoracyjnym.

Znikają też przedmioty codziennego użytku, które mogą przytłumić wnętrze i wprowadzić w nim chaos. Bardzo ważny jest dobór odpowiednich kolorów. Do charakteru minimalistycznego, prostego wnętrza najbardziej pasują jasne, jednolite kolory ,czy to w odcieniach neutralnych ( szarości, brązu, beżu), czy intensywnych (np. czerwień). Ważne jest podjęcie decyzji co do doboru dominującej barwy i przestrzeganie zasady- im mniej, tym lepiej.

W bogatej ofercie sklepów meblowych na pewno znajdziemy coś, co zadowoli nasz gust, bo najważniejsze jest przecież to, by we własnym pokoju czuć się dobrze i komfortowo.

Kolonialny

Swoim charakterem oddaje klimat tropików. Opiera się przede wszystkim na doborze mebli o prostych formach oraz egzotycznych dodatków w połączeniu ze stonowaną kolorystyką objemującą tzn kolory ziemi (piaskowe beże, brązy, kolor wanilii). Meble kolonialne, dzięki swej prostocie i małej ilości zdobień doskonale harmonizują z meblami nowoczesnymi. Są masywne i trwałe. Wykończenie ich powierzchni ma świadczyć o ich historycznym pochodzeniu, stosowane więc są rozmaite techniki postarzające, łącznie z imitacją otworów po kornikach; meble są woskowane i polerowane ręcznie. Szczególną popularnością cieszą się tradycyjne meble do gabinetów z masywnymi biurkami i przeszklonymi szafami bibliotecznymi, służące wyposażeniu zarówno wnętrz mieszkalnych, jak i niewielkich biur. Stylowi kolonialnemu towarzyszy moda na ciemne, egzotyczne gatunki drewna, m.in. : venge, mahoń, palisander, tek.. Popularne są materiały naturalne: rattan, bambus i wiklina oraz wyplatane ze specjalnie preparowanego sznurka. Swój eklektyczny, łączący wiele wpływów, charakter styl kolonialny zawdzięcza różnorodności pierwowzorów pochodzących z wielu krajów europejskich, takich jak: Anglia, Francja, Hiszpania czy Portugalia. Ponadto, łączą w sobie prostotę form i specyficzny klimat Dalekiego Wschodu wraz ze szlachetnością egzotycznych gatunków drewna.